Tekst oryginału (nazwa angielska zwyczajowa): Pumpkin (Field pumpkin)Polskie tłumaczenie (nazwa polska zwyczajowa): Dynia (Dynia zwyczajna lub olbrzymia)
Konfitury z dyni, które przejadły się Ani w Summerside. Także w "Dolinie Tęczy": "W całym Glen unosił się zapach palonych liści, w stodole piętrzyły się wielkie żółte dynie, a Susan upiekła pierwsze ciasta z żurawiną."
Czytając powieści Lucy Maud Montgomery, warto pamiętać, że dynia w kuchni mieszkanek Wyspy Księcia Edwarda nie musiała oznaczać wyłącznie tego gatunku, który dziś najczęściej kojarzymy z jesiennymi dekoracjami. Dynie pochodzą z Ameryki, gdzie były uprawiane na długo przed przybyciem Europejczyków, a ich różnorodność jest znacznie większa, niż sugeruje potoczne użycie tej nazwy. Dynia zwyczajna Cucurbita pepo, obejmująca wiele odmian dyni zwyczajnej, a także cukinie i kabaczki, była uprawiana między innymi w Meksyku i we wschodniej części Ameryki Północnej. Dynia olbrzymia Cucurbita maxima wywodzi się z Ameryki Południowej, natomiast dynia piżmowa Cucurbita moschata związana jest z tropikalną Ameryką. Po sprowadzeniu tych roślin do Europy i dalszym rozwoju ich uprawy powstało wiele odmian różniących się kształtem, wielkością, smakiem i trwałością.
To rozróżnienie ma znaczenie przy lekturze Montgomery. W Ani z Szumiących Topoli (Anne of Windy Poplars) Ania zachwyca się pumpkin preserves — słodkimi przetworami z dyni, które z czasem tak często pojawiają się na jej stole, że bohaterka ma ich w końcu dosyć. Nie chodzi tu o egzotyczną ciekawostkę, lecz o element codziennej kuchni, w której jesienne plony przetwarzano i przechowywano na zimę. W tym przypadku chodziło raczej o przetwory z dyni zimowych tzw squash. To pojęcie obejmowało odmiany — należące do różnych gatunków rodzaju Cucurbita — których dojrzałe owoce można było przechowywać przez zimę i wykorzystywać do gotowania, pieczenia oraz przygotowywania przetworów. Dawne angielskie nazwy nie zawsze pozwalają nam dziś jednoznacznie ustalić, z jakim gatunkiem mieliśmy do czynienia. Pumpkin i squash nie tworzyły bowiem ścisłego podziału botanicznego: słowem squash określano również duże, dojrzałe owoce dyniowatych, przechowywane przez zimę i wykorzystywane do gotowania, pieczenia oraz przygotowywania przetworów. W kontekście powieści Lucy Maud Montgomery szczególnie interesujące są odmiany Boston Marrow i Hubbard. Ich nazwy pojawiają się w XIX-wiecznych materiałach dotyczących uprawy roślin dyniowatych na Wyspie Księcia Edwarda. Były to odmiany Cucurbita maxima o dużych, dojrzałych owocach, nadającymi się do przechowywania i wykorzystania w kuchni. W dawnych angielskich źródłach określano je jako squash, choć ich owoce bardziej przypominały to, co dziś nazywamy dyniami, niż cukinie czy kabaczki. Ta informacja pozwala lepiej zrozumieć kulinarne realia świata Montgomery. Kiedy Ania zachwyca się pumpkin preserves, czyli słodkimi przetworami dyniowymi, nie musi chodzić o dynię w dzisiejszym, wąskim rozumieniu tej nazwy. Na wyspie uprawiano różne dyniowate, w tym odmiany zimowe, których owoce można było przechowywać przez wiele miesięcy i wykorzystywać do przygotowywania potraw oraz przetworów. Nie wiemy, z jakiej odmiany korzystały bohaterki Montgomery, ale lokalne świadectwa rolnicze pokazują, że takie warzywa rzeczywiście należały do ówczesnego krajobrazu gospodarstw.
Dynia zwyczajna w bazie USDA PLANTS
 |
| Dynia Cucurbita pepo |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz